کلاه قرمزی


کلوپ هواداران کلاه قرمزی و پسرخاله

اسرار محبوبیت میان مردم

این روزها یک عروسک پنبه ای با نام کلاه قرمزی، به گیشه‌های خاموش و متروک سینماهای کشور رونقی دوباره داده است.موضوعی که در ماه‌های گذشته به دغدغه اصلی هم متولیان رسمی و دولتی سینمای کشور و هم دست اندرکاران این هنر- صنعت ملی، تبدیل شده بود و به دنبال راه‌هایی برای عملی کردن آن به هردری می‌زدند.

در ماه‌های گذشته نشست هاو جلسات مختلفی برای خارج کردن سینمای کشور از وضعیت رکود، برگزار شده بود. تحلیل گران و منتقدان بسیاری در این باره به ارائه راه حل و اظهار نظر در این باره پرداختند. یک نفر از برداشتن ممیزی، سخن گفته بود و دیگری از گسترش فضای رقابت در سینما.یکی کوتاه کردن دست دولت در سینما را پیشنهاد کرده بود و دیگری برعکس خواستار حضور دولت در همه حوزه‌های مربوط به سینما شده شده بود. درچندسال گذشته انرژی بسیاری از سینما گران و مسئولان دولتی صرف این موضوع شده بود که چگونه مخاطبان قهر کرده از سالن‌های سینمای کشور را به گیشه‌های متروک بکشانند و خونی تازه در رگ‌های این سینمای نیمه جان جاری کنند.اما در این میان یک عروسک پنبه ای، بی آنکه خبری از دستمزدهای آنچنانی و هزینه‌های سرسام آور آن منتشر شود و بدون آنکه تبلیغات دهن پرکنی پیرامون آن صورت گیرد، دل از مخاطبان این هنر ربوده است.گزارش‌ها حاکی از آن است که موج جدیدی از حضور همزمان اعضای خانواده‌ها در سالن‌های نمایش کشور آغاز شده و سینمای ایران روزهای خوبی را تجربه می‌کند.این موضوع البته منحصر به خانواده‌هایی که فرزندان کودک و نوجوان و دارند، نمی‌شود.

خلاصه این که کلاه قرمزی بدون هیچ اظهار نظر کارشناسانه و فضل فروشانه ای راه دور هم جمع شدن خانواده‌ها، رونق سینمای کشور و تزریق امید به پیکره نا امید سینمای کشور و حل بسیاری از معضلات این عرصه را نشان داد.

***

در عرصه سیاسی کشور هم چندسالی است که همایش‌ها، سخنرانی‌ها.و میزگردهای بسیاری با هزینه‌های گزاف برگزار می‌شود تا را‌های رسیدن به وحدت، ائتلاف، لیست مشترک، نامزد واحد و هراتفاق مطلوب دیگری بررسی شود. پس از چند سال، نه تنها گروه‌های سیاسی تا نزدیکی این خواسته‌ها هم نرسیدند و بلکه تنش، تشتت و التهاب در میان افراد و گروه‌های سیاسی و حتی مسئولان کشور، افزایش نیز پیدا کرده است.

حال اگر کلاه قرمزی می‌توانست در عرصه سیاسی کشور نقش آفرینی کند، به نظرمی رسد که می‌توانست عملکردی بهتر از چهره‌های سیاسی مدعی داشته یاشد.

او بدون هیچ اعلام رسانه ای یا برگزاری نشست خبری، توانسته است، مخاطبان مخلتف با سلیقه‌های متفاوت را پای هنرنمایی خود در سالن‌های سینما بنشاند. مخاطبانی که فارغ از جنجال‌های فیلم «لاله» و «انحلال خانه سینما» به پرده نقره ای چشم دوخته اند و از این رهگذر به سینمای ایران کمک می‌کنند.

بدون تردید حضور کلاه قرمزی - با ویژگی‌هایی که برای او تعریف شده است- در یک مناظره سیاسی نه تنها هیچ تنشی ایجاد نمی‌کند، بلکه التهابات احتمالی را نیز فروخواهد نشاند.این موضوع البته از نهاد کودکانه او سرچشمه می‌گیرد که نه کینه ورزی بلد است و نه دروغ گویی. نه رقیب کوچک می‌کند تا خود بزرگتر جلوه کند و نه خود را حلال همه مشکلات صحنه سیاست و اقتصاد و فرهنگ ایران و جهان می‌داند.

او به گونه ای شخصیت پردازی شده است که نمی‌خواهد و نمی‌تواند در التهاب زندگی کند. اشتباه می‌کند، اما هیچ گاه برآن اصرار نمی‌ورزد.به سادگی یک پلک پایین انداختن و خیره شدن به زمین، عذرمی خواهد و اشتباهش را می‌پذیرد. چرا که چشم در چشم مخاطب دوختن و دروغ گفتن در شخصیت پردازی او لحاظ نشده است.همین است که او را برای مخاطبان پیر و جوان وکودک خواستنی می‌کند.

او این روزها محور ائتلاف نانوشته ای قرار گرفته است که بدون اعلام قبلی و تبلیغاتی می‌تواند به « نجات سینمای ایران» منجر شود.

اما کسانی که محور ائتلاف‌های سیاسی قرار می‌گیرند، با همه سر و صدایی که در رسانه‌ها برپا می‌کنند، نه می‌توانند «مرضی الطرفین» گروه‌های ریز و درشتی شوند که عرصه سیاسی را برای ادامه حیات انتخاب کرده اند و گاه نیز نشان می‌دهند که نه می‌خواهند.

پرچم ائتلاف و وحدت برمی دارند، اما تنها افراد و گروه‌های همسو با خود را زیر آن گرد می‌آورند. اندکی تفاوت و اختلاف سلیقه را نمی‌پذیرند.از گذشت سخن می‌گویند، اما خود نمی‌توانند، اختلافات کهنه را فراموش کنند. درباره آشتی ملی طرح و برنامه می‌دهند، اما در عمل دشمنی‌ها را افزایش می‌دهند.از تحمل نظر مخالف سخن می‌گویند، اما آن را تنها برای مخالفان خود تجویز می‌کنند.انتقاد رقیب به خود را دشمنی با نظام می‌دانند.

وقایع چندسال گذشته مملو از این موارد است که ذکر آن‌ها تنها به اطاله کلام و سیاه کردن صفحه منجر می‌شود.

***

به نظر می‌رسد این روزها حضور سیاسیون در سالن‌های سینما و مشاهده استقبالی که از عروسک کلاه قرمزی می‌شود، می‌تواند هم لحظات پر از لبخندی را برایشان فراهم کند و هم «راز محبوبیت» را کشف کنند. هر کجا که به درد نخورد، در روزهای منتهی به انتخابات لازم می‌شود.

فضل‌الله یاری- روزنامه ابتکار

   + علیرضا آقاابراهیمی - ٤:۳٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٦/٥